Sitdhi

การสวมสมาร์ตวอตช์กลายเป็นเรื่องปกติในยุคปัจจุบัน ด้วยความสามารถที่หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นการแจ้งเตือนข้อความ, สายเรียกเข้า, อีเมล หรือแม้แต่การติดตามกิจกรรมทางกายต่างๆ แต่วันหนึ่งผมกลับรู้สึกว่าสมาร์ตวอตช์ที่ผมสวมใส่อยู่ กำลังทำให้ผมกลายเป็นคนเสียมารยาทไปโดยไม่รู้ตัว AI-generated image.

เมื่อความเร่งรีบในชีวิตประจำวันพาให้เราหลงลืมสิ่งสำคัญที่ทำให้สังคมน่าอยู่ ผมไม่ได้เขียนบล็อกโพสต์มาเป็นเวลานาน แต่วันนี้อยากจะขอเข้ามาเขียนเพื่อถ่ายทอดเรื่องราวเล็ก ๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้นกับตัวเองเมื่อวาน เป็นประสบการณ์ที่แม้จะสร้างความขุ่นเคืองใจในตอนแรก แต่ตอนนี้อารมณ์ก็จางหายไปแล้ว ทว่าก็ยังอยากบันทึกเก็บไว้เป็นความทรงจำหนึ่งในชีวิต 

ขอซีเรียสนิดนึง พอดีเห็นมีคนโพสต์เกี่ยวกับแรงจูงใจในการทำงาน โดยเปรียบเทียบกับการอาบน้ำว่า คนชอบพูดกันว่า แรงจูงใจในการทำงาน มันไม่เหลือ...ก็แล้วทำไม เรายังอาบน้ำได้ทุกวันโดย ไม่เห็นต้องมีแรงจูงใจ ใช่ไหมครับ ทุกๆท่าน คือเห็นแล้วมันขัดกับความรู้สึกมากๆ แต่ก็ไม่อยากจะไปคอมเมนต์ค้านอะไร เดี๋ยวจะกลายเป็นหักหน้ากันเปล่าๆ เลยขอมาซีเรียสบนโพสต์ของตัวเองนี่แหละ คือการจะอาบน้ำมันก็ต้องมีแรงจูงใจเหมือนกันนะ ถ้าอากาศร้อนตัวเหนียวๆ ใครๆ ก็อยากอาบ จะได้หายร้อน สดชื่น แต่ถ้าอากาศหนาวจะแข็งตายใครจะอยากอาบ จะทำอะไรก็ต้องมีแรงจูงใจทั้งนั้น รวมทั้งการทำงานด้วย นอกจากเรื่องการอาบน้ำที่เราทำจนเป็นกิจวัตรประจำวันแล้ว แม้แต่การกินข้าวเราก็ยังต้องมีแรงจูงใจเลย แรงจูงใจของการกินข้าวคืออะไร หิวไง อาหารอร่อยไง ทุกอย่างต้องมีแรงจูงใจทั้งนั้น นายจ้างหรือ หัวหน้าที่ดีก็ต้องสร้างแรงจูงใจในการทำงานให้ลูกน้องเช่นกัน บางคนอาจจะคิดว่าแรงจูงใจคือเงินเท่านั้น แต่จริงๆ แล้วยังมีองค์ประกอบอื่นๆ อีกมากมาย เช่น สภาพแวดล้อมในการทำงาน เพื่อนร่วมงาน การทำให้พนักงานคิดว่างานที่ตัวเองทำนั้นสำคัญกับองค์กรแค่ไหน รวมถึง e...